Hij komt, op zijn manier, naar binnen stormen. Ik sta op, klaar om hem een mega dikke knuffel te geven want ik had hem ’s ochtends nog laten weten dat ik hem miste en dat ik niet kon wachten tot het donderdag was. Extra lief dat hij op de woensdag even een bliksembezoek komt brengen. Maar niets was minder waar… Met mijn armen half om hem heen zegt hij met zijn kenbare grimas… Wacht, hij heeft een grimas maar niet omdat hij het grappig vindt wat hij me gaat vertellen maar vanwege de zenuwen want z’n ogen hebben een blik die ik toen niet kon duiden maar nu verwoord als…