Ik zag van de week een post van iemand met wie ik bevriend ben op Facebook en die ook EDS heeft. Ze is een flink eind wezen skeeleren, ondanks de schroeven op een bepaalde plek in haar lijf, ondanks de consequenties die ze bij thuiskomst zou moeten ervaren. Ondanks alles, eigenlijk. Puur om even het gevoel te ervaren van vrijheid, van “hé, ik kan dit!” of iets wat bij benadering zo voelt. En ik snap dat…  Wij zijn boven bezig met een soort van complete make-over, lijkt het wel. Mijn dochters kamer wordt aangepakt, de mijne en we hebben inmiddels een soort van inloopkast-kamer-achtig iets. Ikzelf ben op mijn manier…