Soms denk ik dat ik een expert ben geworden in loslaten. Serieus. Niet omdat ik dat zo goed kan, dat niet, maar omdat ik het zo vaak heb moeten doen, loslaten of zelf losgelaten worden. Vaak, heel vaak eerlijk gezegd, op het moment dat ik eindelijk voor mezelf opkwam. Als die ene bekende druppel de emmer deed overlopen, als die ene grens bereikt was. Als ik voor mezelf koos… Dan gebeurde er iets, viel alles in duigen en was het loslaten of losgelaten worden een feit. Er over praten? Nee… Ik wist heus dat ik niet gehoord zou worden en daarnaast, ik durfde dat niet. Wamt het lag altijd aan…