-
Social Media
Het is inmiddels ruim vijf jaar geleden dat ik een gesprek voerde met psycholoog Yvonne Lankhaar over kwetsbaar en open durven zijn op mijn Instagram. In mijn hoofd zat werkelijk niemand te wachten op mijn stories. En op de zeldzame momenten dat ik iets durfde te posten, duurde het soms nog geen vijf minuten voor ik het er alweer af had gehaald. Schaamte, het gevoel uitgelachen te worden en meer van dat soort gedachten streden om voorrang. Yvonne heeft me het eerste zetje gegeven, en uiteindelijk veel meer dan dat, om door te zetten. En geloof me: ik huilde tranen met tuiten als (toen) 47 jarige. Het was werkelijk een…
-
Wanhoopsdaad?
Gisteren stond er een artikel op NU.nl welke ging over het loslaten van je ouders, je leest het artikel hier, dat het vaak gaat om een wanhoopsdaad, wat letterlijk betekent: “een handeling die voortkomt uit wanhoop, uit het gevoel geen andere uitweg meer te hebben.” Het impliceert een soort laatste redmiddel. Iets wat je doet omdat je je met de rug tegen de muur voelt staan. Vaak klinkt er in het woord een oordeel mee, alsof iemand geen doordachte keuze maakt maar iets impulsiefs of zelfs destructiefs omdat hij/zij/het niet meer weet wat anders. En precies daar voel ik weerstand. Want wat ik heb gedaan is geen wanhoopsdaad. Het was…
-
Ik zie mezelf…
Voor het eerst zie ik mezelf. Ik zie mezelf echt. Niet door de ogen van een ander, niet gefilterd door afwijzing, schaamte of angst, maar zoals ik ben: krachtig, gevoelig en veerkrachtig. Dat heeft me heel wat jaren gekost. Zo’n 52, om precies te zijn. Maar, laat ik bij het begin beginnen…Ik ben opgegroeid in een omgeving waarin mijn eigenheid vaak werd gesmoord. Nou, eh, vaak? Zeg maar rustig: altijd. Mijn eigen ik was niet belangrijk, mijn mening deed er niet toe. Sterker nog? Het werd als een grote mond gezien. Mijn emoties, mijn eigen ik, werden afgestraft. Liefde kende dus voorwaarden en omdat ik graag liefde wilde, betekende dat…
