-
Formule 1
Ik kijk al sinds begin jaren ‘90 naar de Formule 1. Uit m’n hoofd 1992, vanaf het moment dat ik ging samenwonen. Wat was het anders racen toen… Gevaarlijker, uitdagender en vaak dodelijker. In die zin vind ik de sport nu al vele jaren fijner om te kijken omdat het veiliger is. Het risico op een echt ernstig ongeval zoals bijvoorbeeld met Senna of het laatste dodelijke ongeluk met Bianchi, om het tegelijkertijd bij de baan van vandaag te houden (Suzuka in Japan), is een enorm stuk kleiner. Toch is de lol er niet meer helemaal zoals het er vroege zat, iets wat ook met Viaplay te maken heeft en…
-
Italië
Dit jaar ga ik naar Italië en ja, daar kijk ik enorm naar uit want ik ben er al 20 jaar niet geweest. De voorpret alleen al is een vakantie op zich. Lijstjes maken, dingen regelen en uitzoeken wat mee kan en wat niet. Want op reis gaan als chronisch zieke, met een rolstoel en streetjet, is een uitdaging. Zoals de vraag of een koffer gaat lukken achter mijn rolstoel of kan alleen m’n weekendtas mee en of ik zelfstandig de batterij van mijn streetjet er af kan krijgen of dat Medipoint nog even moet komen om me dat nogmaals uit te leggen. Heb ik genoeg medicatie, ook als ik…
-
Ik ben veilig…
Soms denk ik dat ik een expert ben geworden in loslaten. Serieus. Niet omdat ik dat zo goed kan, dat niet, maar omdat ik het zo vaak heb moeten doen, loslaten of zelf losgelaten worden. Vaak, heel vaak eerlijk gezegd, op het moment dat ik eindelijk voor mezelf opkwam. Als die ene bekende druppel de emmer deed overlopen, als die ene grens bereikt was. Als ik voor mezelf koos… Dan gebeurde er iets, viel alles in duigen en was het loslaten of losgelaten worden een feit. Er over praten? Nee… Ik wist heus dat ik niet gehoord zou worden en daarnaast, ik durfde dat niet. Wamt het lag altijd aan…
