Met twee dochters die twintigers zijn, het dealen met een chronische ziekte en een single bestaan kan het minder gezellig zijn dan ik voor ogen had. Het koken voor mijn dochters, het ze voorlezen voor het slapen gaan, ze de trap optillen, kinderfeestjes organiseren of ze overhoren voor een toets: het is allemaal van de baan. En ik vraag mezelf regelmatig af: ‘hoe dan?’ Want laten we eerlijk zijn, ik ben geen spat veranderd -kuch- terwijl mijn dochters zich als een razende roeland door het leven jagen met als enige doel: volwassen worden en uit huis gaan.  Ondankbaar grut is het gewoon, haha. Maar in alle ernst, het is bizar…