Rolstoel update
Wat enorm belangrijk voor mij is, en ik denk voor heel veel rolstoelgebruikers, is zelfstandigheid. Dat is alleen absoluut niet vanzelfsprekend, denk aan hulp moeten vragen bij de trein of op het vliegveld of de talloze winkels, restaurants en overheidsgebouwen waar we niet of niet vanzelfsprekend naar binnen kunnen komen. Ha, de gewone wielloze, lopende, wandelende en dus normale beengebruikers onder ons zijn echt enorme geluksvogels, hoor. Jullie soort hebben alle vrijheid van de wereld. Terwijl wij, in exact diezelfde wereld, enorm beperkt zijn.
Tja… Juist daarom wil ik zo zelfstandig mogelijk zijn. Ook in mijn Italië avontuur.
Daarover gesproken: in mijn blog “Italië” schrijf ik over de vraag of een koffer gaat lukken achter mijn rolstoel. En ik kan jullie nu vertellen dat dit zeker gaat lukken dankzij mijn onwijs lieve kameraad die, net als zijn wederhelft, reuze handig is naast bijzonder creatief. Ook voor hun staat mijn zelfstandigheid in een hoog vaandel. Ik denk overigens dat het voor iedereen om mij heen geldt omdat ze bij zichzelf te rade gaan. Zou je in mijn schoenen staan (liggen…) dan zou iedere stro halm betreffende zelfstandigheid vastgegrepen worden.
Back on topic: na een poosje brainstormen onder genot van een bakkie koffie èn het nodige speurwerk op Google, besloten we dat het handiger was om mijn rolstoel plus koffer richting de werkplaats te verplaatsen om te kijken of de optie die logisch leek ook daadwerkelijk logisch was zonder hiermee de stoel zelf, en dus mijn comfort plus veiligheid, te kort te doen.
Mijn rolstoel moest hiervoor op de brug, iets wat bij mij herinneringen oproept vanuit mijn jeugd want wat heb ik mijn vader vaak onder auto’s zien liggen. Ik ruik de geur van olie nog… Die associatie met vroeger is dan gelukkig een heel fijne want ik denk dat toen mijn liefde voor min of meer alles met een motor erin is ontstaan. En het sleutelen er aan ook… Evenals de snelheid waarmee het vaak gepaard gaat.
Ik had nooit kunnen bedenken dat mijn rolstoel echter op zo’n brug zou staan. Ha, maar ja, ik had ook nooit kunnen bedenken dat ik überhaupt in een rolstoel zou komen te zitten om over de snelheid nog maar te zwijgen…
Ik kon er helaas niet bij blijven staan en omdat zitten geen optie was, want mijn rolstoel moest aan gesleuteld worden, zat er niks anders op dan naar huis te gaan. Braaf plat… Weg van de plek “where the magic happens” en terug naar mijn plekje voor het raam. Met tranen die over m’n wangen rolden omdat zoiets simpels gewoon teveel is na het koffie drinken en brainstormen èn mijn kleine rondje lopen. Het gemis is soms enorm, wat prima is en wat ik laat gebeuren want het hoort erbij. Rouwen mag en is zelfs nodig. It’s part of the deal want het wordt nooit meer zoals het was en dat besef is er maar valt tegelijkertijd soms nog steeds heel zwaar op m’n dak.
Enniewee, na een poos m’n rust te hebben gepakt besloot ik om de deur te gaan kijken van de werkplaats om te zien hoe ik dit jaar met mijn rolstoel, streetjet, weekendtas èn koffer op vakantie ga. En hoe dat er uit ziet? Dàt lees en zie je in een volgende blog of, als je het sneller wilt weten, hou dan de stories op mijn socials in de gaten.
Fijn Paasweekend. 🐣🌸
