Jess 2.0 unlocked
Jongens, allereerst even dit: ik ben vandaag voor het eerst sinds een klein half jaar weer samen met mijn fysio naar de supermarkt gelopen. Toch ff royaal 2000 stappen en dat op de vroege ochtend. HOPPA! En gelukkig maar want helaas is gebleken dat de loopband, hoe geweldig ook, voor mij geen hulpmiddel is. Dus deze gaat komend weekend naar een nieuwe eigenaar die er hopelijk wel op de juiste manier mee uit de voeten kan.
Dan nu naar de titel van deze blog want die voel ik en wellicht jullie dadelijk ook.
Ik ben helaas in een situatie terecht gekomen waarin vertrouwen het allerbelangrijkste had moeten zijn maar waarin datzelfde vertrouwen uiteindelijk niet gedragen werd zoals het had gemoeten. En niet even, nee, jaren… Ik heb daarin heel lang (te lang) geprobeerd om zaken op te lossen. Ik bleef trouw omdat ik het wilde begrijpen en ik ben daarnaast een kei in iemand spiegelen en om als een soort van coach te fungeren… Eerlijk, terwijl ik gedragen had moeten worden, ging ik de ander dragen. En ergens wist ik het maar er naar handelen, das een tweede. Iets wat niet heel gek is als je kijkt naar mijn geschiedenis.
Toch werd het me op een bepaald moment duidelijk dat ik mezelf kwijt raakte. Zo stelde ik talloze grenzen maar liet er niet eentje staan. Uit angst om de ander pijn te doen maar ook uit angst de ander kwijt te raken… En dat moest anders dus toen kwam Ameland in beeld, voor mijn vaste lezers inmiddels een duidelijk keerpunt. Mocht je nieuw zijn? Check dan mijn vorige blogs. 🙂
Blijven is geen liefde meer maar jezelf verliezen...
De situatie werd langzaam maar zeker steeds schrijnender, voor beide partijen overigens want uit zo’n situatie komen geen winnaars, alleen maar verliezers. En het maakt niet uit hoe lang ik het heb geprobeerd vol te houden, hoe lang ik gevoeld, vergeven en zelfs overnieuw begonnen ben binnen deze situatie: ik wist dat ik moest gaan loslaten. Ha, en dat is voor iemand die niet snel loslaat een dingetje. Ik laat pas los als je me écht een mes in mijn rug hebt gestoken en dan nòg… Ik ben iemand die juist vaak té lang vasthoudt omdat ik niemand pijn wil doen. Ik vergeet gemakshalve heel eenvoudig dat ik degene ben die al talloze messen geplaatst heeft gekregen en dat mij dus meer dan genoeg pijn is aangedaan. Maar nu, nu vergeet ik het niet meer.
Ik vergeet het niet meer omdat ik mezelf niet langer meer wil blijven verliezen ten koste van de ander. Ik geloof er echt heilig in dat uiteindelijk bij iedereen in eenzelfde soort situatie het besef moment komt van: ‘blijven is geen liefde meer maar jezelf verliezen…’ En dat punt, dat heb ik nu bereikt. Ik blijf nu staan, ik heb vertrouwen in mezelf en mijn grens die ik stel.
Zeker, het kost me alles. Het kost me bloed, zweet en tranen en heel veel gesprekken met de liefste mensen om me heen. Want álles in mij wil verbinden, verzachten en oplossen. En tegelijkertijd geeft het ruimte en zeer zeker ook rust want ik kies nu niet langer voor wat de ander nodig heeft maar voor wat ik nodig heb. Ik bescherm mezelf en daar ben ik maar wat trots op.
Ik leerde al heel jong dat mijn woord alleen niet genoeg was.
Heel langzaam maar zeker stap ik dus ook uit iets anders, namelijk een situatie van over explaining. De constante drang om alles uit te moeten leggen, te bewijzen en/of te onderbouwen. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik niet beter weet omdat dit mij vroeger geleerd is. Ik werd namelijk niet geloofd… Als klein meisje moest ik mijn pink geven als er thuis iets gebeurd was, vaak iets tussen mijn broertje en mij, en mijn vader er achter wilde komen wie er tegen hem loog. Als mijn pink trilde dan was dat voor mijn vader het bewijs dat ik tegen hem loog, waarna er een straf volgde.
Nooit kwam bij die man het idee naar voren dat ik doodsbang was voor hem en daarom trilde… Ik heb er talloze keren over geschreven in mijn dagboekjes, omdat ik er niets van begreep… Serieus, hoe verdrietig is dat?
Hoe dan ook, ik leerde dus al heel jong dat mijn woord alleen niet genoeg was: ik moest dingen kunnen aantonen, bewijzen en uitleggen. Sterker nog? Ik haalde de hele wereld er op een bepaald moment bij om mijn woorden kracht bij te zetten omdat ik, mijn woord alleen zonder bewijs, niet geloofd werd. En dat bewijzen deed ik uiteindelijk niet alleen maar om duidelijk te maken wat er speelde maar vooral om te laten zien “het ligt niet aan mij…”
Het is pas sinds kort overigens dat ik me dit alles realiseer, met dank aan mijn dochters en mijn lieve vrienden. Het is dus iets wat ik nu mag gaan afleren… Er wordt van mij gehouden en ik word geloofd. En dat is raar, serieus raar. Ik ben gewend om hele documenten van bijvoorbeeld de gemeente, de rechtbank en zelfs gesprekken met artsen of spraakopnames te delen met de mensen om me heen. Puur en alleen om aan te tonen dat ik niet lieg en om zo een compleet beeld te geven van de situatie waarin ik me bevind. Zoals ook in de recente situatie die ik hierboven omschrijf.
Enniewee, komende vanuit een situatie die vooral draaide om de ander besef ik me nu heel goed dat het nu om mij mag draaien. Vandaar ook de titel van deze blog, want zo voelt het eerlijk gezegd: ik ben een nieuwe versie van mezelf want voor het eerst in mijn leven voel ik heel diep: “ik kies voor mezelf” en ik doe dat met fijne grenzen, zonder uitleg, zonder bewijsdrang maar gewoon omdat het okay is. Omdat dit mijn leven is en ik het absoluut waard ben.
Graag tot de volgende. Wees lief voor jezelf. X
