En toen was het klaar…
Deze week is bizar geweest. Dusdanig bizar dat mijn lijf vanochtend zei: ‘Als jij denkt dat je vandaag in de kleren komt, dan you have another thing coming vrouw Poel.’ En dus lig ik braaf op Bruce, mijn bedbank in mijn woonkamer, met mijn laptop op schoot deze blog te schrijven terwijl ik ondertussen probeer te bedenken waar ik moet beginnen want deze week… Wajow.
Maandag vroeg mijn fysio nog aan me, zoals ze vaker doet, hoe mijn week er uit zou zien. Waarop ik zei: ‘ik heb eigenlijk niks behalve vrijdag, want dan ga ik met mijn nicht naar mijn andere nicht om haar nieuwe huis te zien, mijn tante komt daar ook gezellig. Maar verder heb ik niks… Oh nee, wacht, ik moet morgen met mijn vriendinnetje naar Hardenberg om mijn zonnebril op te halen. We gaan dan meteen even een bakkie doen ergens. Maar verder heb ik… Jawel, woensdagochtend komt mijn zorgcoach voor een intake gesprek. Maar echt, verder heb ik niks.’ Mijn fysio, die mij al heel wat jaren kent, vult heel nuchter aan ‘en dan kom ik donderdag weer bij je dus je hebt iedere dag van deze week iets.’ Oops, haha.
En op zich zou je denken dat dit alles niet zoveel voorstelt, hè. Maar met mijn lijf en de weken die ik achter de rug heb is dit veel. Dus ik wist dat ik er niks bij kon gebruiken dus hoopte vurig dat dit het geval zou zijn en dat de week verder lekker smooth en rustig zou verlopen.
Hij doet niet wat hij moet doen en ik moet achter hem aan.
Dinsdag na het ophalen van mijn zonnebril, een nieuw boek, wat spulletjes bij de Wibra en Die Grenze èn twee kopjes koffie in de stad, wist ik: ‘koken gaat em niet worden…’ Toen ik een appje van mijn jongste kreeg met het bericht dat ze enorm veel last had van haar buik, dankzij haar adenomyose, wist ik dat ook zij na haar lange werkdag koken minder fraai zou vinden, dus het zou sushi worden. Licht, lekker en gezond. Even fijn eten laten bezorgen, m’n lijf laten zakken na de toch wel drukke ochtend en me voorbereiden op de dag die komen zou, namelijk het gesprek met mijn zorgcoach en het ontvangen van mijn dossier vanuit de (medische) bewindvoering die ik (noodgedwongen) heb moeten beëindigen.
Ik was vergeten die spanning te benoemen aan mijn fysio, stom genoeg, al weet ze wel dat er behoorlijk wat spanning speelt dankzij mijn (nu nog) bewindvoerder, al zeker een maand of anderhalf. Nou? Eigenlijk al jaren want al jaren doet hij niet wat hij moet doen en moet ik achter hem aan, maar de afgelopen weken is het een drama. En dan is “drama” nog een understatement ook, dus de spanning is er simpelweg al een tijdje en mijn lijf reageert daarop dus sushi is de beste beslissing.
Woensdag begint gek… De bel gaat, vlak voordat mijn zorgcoach bij mij op de stoep staat. Het is de neef van mijn buurvrouw, buurvrouw Hennie. Ze is een paar uur daarvoor overleden. Ach… Hoe verdrietig. Ze was enorm aan het kwakkelen het laatste jaar waarvan de afgelopen drie maanden best intens. Voor haar is het beter want ze wilde dolgraag naar haar man toe die in 2010 overleden is, maar het blijft verdrietig.
Ik zie ondertussen mijn zorgcoach staan en moet gaan schakelen dus we gaan naar binnen, we nemen wat te drinken en ik begin te praten. Want standaard onder bewind, dat wil ik niet omdat ik prima in staat ben mijn eigen administratie te doen. Het gaat mij erom dat ik iemand achter de hand heb als het niet goed met me gaat. Als ik geen energie heb, geen gesprekken kan voeren of teveel (zware) medicatie slik. Ik heb iemand nodig die mee kijkt en kan instappen als ik moet afhaken. ‘Jij bent gewoon maatwerk en dat begrijp ik’, zegt ze. En het gevoel wat op dat moment bij mij los komt, zegt alles. Rust… En weet je?
Ik had haar twee jaar daarvoor op Facebook getroffen. Ik las een prachtige blog over een cliënt van haar, uiteraard anoniem, en die blog raakte me. Toen had ik het al toe aan iemand anders omdat ik toen al aan het aanmodderen was met mijn bewindvoerder maar ik ben nogal loyaal, en toen nog slecht in het stellen van grenzen èn me eraan houden, dat ik het haar benaderen heb laten varen. Dat gezegd hebbende: ik heb nooit iets genoteerd, geen naam of bedrijfsnaam. Dus toen ik wist dat ik bij mijn huidige bewindvoerder weg moest, had ik niks. En ik heb haar geprobeerd te vinden, maar helaas…
En omdat de nood aan de man was omdat mijn huidige bewindvoerder er een puinhoop van maakte, heb ik eerst een ander kantoor in Emmen benaderd maar helaas, die wilden niet doen aan maatwerk. Ik zou bij hun volledig onder bewind komen te staan wat betekende dat ik niet langer zelfstandig mijn geldzaken mocht beheren. Een no go voor mij. Daarnaast bleek die club te zakelijk dus na het intake gesprek dacht ik: ‘dan zul je het gewoon eerst zelf moeten doen met de hulp van alle lieve mensen om je heen als je het niet zelf kunt om welke reden dan ook…’ waarna ik me berust en Facebook open. En wie zie ik daar? Precies, mijn zorgcoach…
En daar kan ik niks aan veranderen, alleen de rechter kan dat.
Enniewee, na een fijn gesprek nemen we afscheid met de woorden dat we beide de rechtbank gaan voorzien van de nieuwe info die ik heb namelijk dat mijn dossier niet bij mij is bezorgd en dat de afspraak van het verzorgen van mijn belastingaangifte niet volgens afspraak is gegaan. Er is spoed gebaat bij dit alles want hoewel er een zitting gepland staat, is deze net na 1 mei en dus is er een zorg qua belastingdienst. En daar kan ik niks aan veranderen, alleen de rechter kan dat. En hoewel het allemaal al spoed is, de rechtbank pakt dit keurig op omdat ik hem al weken niet meer te pakken kan krijgen, is de spoed dankzij mijn belastingaangifte opeens groter geworden en dat vertaald zich naar mijn lichaam want ik beland in een soort van stressreactie…
Ik zou nog naar mijn vriendinnetje gaan om haar bij te praten maar helaas, mijn lijf wil niks meer. En mentaal is het ook klaar: mijn dag zit er rond een uurtje of twee volledig op. Niets nieuws, maar niet handig want ik wil overmorgen wel mijn tante en nichten een dikke knuffel brengen dus ik besluit mijn fysio te berichten. Och, daar heb ik het toch ook zo mee getroffen want uiteraard heeft ze alle begrip. Hoe fijn… Ik weet daarom dat ik na een dag rust de vrijdag een stukje makkelijker aankan.
De donderdag zou daarom een “zelfzorg”-dag worden. Niks doen, serie kijken, lezen, spelletje spelen en bovenal genieten van een bakkie koffie met mijn katjes èn vogels on the side. Maar helaas, dat was van korte duur want ik kreeg een beveiligingswaarschuwing met betrekking tot mijn site: er was werk aan de winkel. Werk wat me, in een notedop, bijna twee volle dagen heeft gekost.
Hoewel ik werken aan mijn site echt erg leuk vind, dacht mijn lijf daar vanochtend toch een tikkie anders over… Hoewel? Het is een samensmelting van omstandigheden, I guess… Het is klaar. De rollercoaster aan emoties die ik heb moeten aanvaarden met betrekking tot mijn bewindvoerder (die zoveel meer was dan dat en die niet bleek te zijn waarvan ik al die jaren dacht dat hij was) in combinatie met het overlijden van mijn buurvrouw en het aangaan van een nieuw avontuur met mijn zorgcoach, was teveel, zo simpel is het. Oh, en dan vergeet ik nog een vrij lang gesprek met een alleraardigste mevrouw van de ZvW met betrekking tot het invullen van de PGB, want ook dat is voor mij nieuw.
En heus, het komt goed, ik snap veel en ik red me zeker maar de rust dat ik een vangnet heb die echt begrijpt dat ik maatwerk ben? Is ongekend. En wellicht zegt mijn lijf daarom nu ook wel “het is klaar, je mag gaan landen…” En dat is dus ook precies wat ik ga doen. Landen. Binnenkort met Transavia, nu in m’n badjas.
Wees lief voor jezelf, tot de volgende. X
One Comment
Maaike
❤️❤️❤️