Het begon al vroeg… In mijn ouderlijk huis was er weinig ruimte voor wie ik was. Mijn energie, mijn nieuwsgierigheid, mijn lachen, mijn praten, mijn voelen; het werd niet gezien als iets moois maar als iets wat begrenst moest worden. Afgestraft. Gecorrigeerd. Mijn bestaan moest worden gedimd. Daardoor leerde ik al jong dat liefde voorwaardelijk was en niet vanzelfsprekend. Dat ik pas geliefd was als ik me aanpaste aan de ander, als ik rustiger was, kleiner, minder zichtbaar. Stil. Als je dat geleerd wordt, dan weet je niet beter en dan neem je dat mee in latere relaties wat betekent dat het patroon zich steeds weer herhaalde… Mannen maar ook…