London baby!
Ha… Als je mij een jaar geleden verteld had dat ik kerstavond zou vieren in een restaurant met uitzicht over de Theems, dan had ik je voor gek verklaard. Maar toch is het gebeurd. Ik zat in mijn rolstoel op kerstavond in mijn prachtige jurk aan een schitterende gedekte tafel met drie prachtig geklede (schoon-) kinderen te genieten van een fantastisch uitzicht en heerlijk eten. Rijkdom. Onverwachtse rijkdom.
Voor mij is kerst sowieso een dingetje, zoals veel van jullie weten, maar kerstavond is wel de kers op de taart. Geen idee precies waarom maar die avond is voor mij het belangrijkste… Dat te mogen ervaren in Londen? Wauw…
Het überhaupt Londen in kerstsfeer mogen ervaren was magisch en iets wat ik dolgraag nog een keer doe want dat ik er nog een keer terug kom, staat als een paal boven water. De stad staat bol van de geschiedenis, schitterende oude panden en nog veel meer. En gelukkig ligt het “om de hoek” van Nederland. Al denkt mijn lijf er het hare van…
Want hoe fijn de foto’s ook zijn (check hiervoor mijn socials) er zit natuurlijk een keerzijde aan. Ook hier gaat het “dont’t judge a book by its cover” volledig op. Ik heb deze reis tot in de puntjes moeten voorbereiden. Zelfs een dag voor vertrek nog even kort telefonisch contact gehad met mijn huisarts want ach, Jess twijfelt altijd aan de hoeveelheid medicatie en meer…
Ik ging dus volledig beslagen ten ijs op pad. En dat betekende dat ik de optie had om naast mijn gewone dagelijkse medicatie in het slechtste geval terug te grijpen naar (zoals ze dat noemen in de medische wereld) een spiegel van 4000 mg paracetamol, 1000 mg naproxen en naar smaak amitriptyline zijn. Dit alles in combinatie met lactulose want we willen m’n verzakking en bekkenbodem niet nog meer overbelasten. Iets wat ik natuurlijk sowieso ging doen want ik moest veel zitten…
En dan speelt mijn best wel hoge pijngrens een rol...
Om de heenweg zo fijn mogelijk te laten zijn voor mezelf, besloot ik voor ons viertjes een hotel te boeken bij Schiphol. Zo kon ik in het hotel na de reis vanuit Dalen nog een paar uur m’n rust pakken op bed in plaats van meteen door te moeten richting inchecken enz. Daar haalde ik mijn winst uit. Net zoals ik de winst haalde uit het hotel, die nog geen vijf minuten lopen van de Londen Eye vandaan was. Ik moet namelijk rekening houden met mijn zittijd. En deze wilde ik liever niet verdoen aan het wachten op een metro of het zitten in een metro; ik wilde genieten to the max en tegelijkertijd zo lief mogelijk zijn voor mijn lijf want hoe lullig het wellicht ook klinkt: ik moest ook nog naar huis reizen en dat zou gaan zonder een overnachting op Schiphol wat dus betekende dat ik vanaf het moment dat we gingen uitchecken tot ik weer thuis was, moest zitten… Ik hoef je denk ik niet uit te leggen wat dat doet met iemand die eigenlijk niet echt veel langer dan 4 uur kan zitten nà een vakantie waarin die 4 uur toch regelmatig 6 uur werden want och, ik wilde het zo graag. En dan speelt in deze mijn medicatie, mijn best hoge pijngrens maar ook de stralende gezichten van mijn drie (schoon-) kinderen een rol.
Tekst blog loopt door onder de foto’s…
Van een spontane reis is in elk geval geen sprake: ik moet vooruit denken hoe ik het allemaal ga doen/volhouden want ik moet de terugreis volhouden. Hoe bizar pijnlijk de situatie ook zou zijn: liggend terug is geen optie dus er zijn geen andere smaken…
Wat ik al schreef, het was niet alleen de medicatie die mij op de been hield. Het was 100% ook de gezelligheid van mijn (schoon-) kinderen. De positieve vibe op beide luchthavens, waarbij ik moet zeggen dat het in Londen echt poepie sjiek was, omdat iedereen zo enorm mee denkt èn het kerst is. Ik heb gedurende die dagen maar één iemand sjachie gezien en dat was een medewerkster van Axxicom. Jeetje mina, die had meer zuur in haar gezicht en woorden dan de meest zure augurken…
Enniewee, daarnaast zijn er dan genoeg andere keuzes die je maakt zoals bijvoorbeeld de keuze om te eten op de hotelkamer in plaats van lekker uit eten gaan. Of de keuze voor een ontbijt vlak bij hetgeen we willen gaan ontdekken in plaats van het buffet in het hotel. En op de momenten dat ik plat moest, kon ik genieten van de foto’s die de kids mij stuurden. Want ze vermaakten zich ook prima zonder mij, gelukkig.
Enniewee, back on topic: LONDON BABY! een uitspraak van Joey in een zeer fantastische aflevering van Friends en als je de aflevering kent, als je weet hoe enthousiast hij is? Dan weet je automatisch hoe enthousiast ik me voelde.
De voorbereidingen alleen al… Ik had bingokaarten gemaakt voor ons alle vier, had spelletjes meegenomen, een extra koffer voor de spulletjes die er gekocht zouden worden. Nou, die koffer was er niet helemaal speciaal voor de extra spulletjes… Ik moest reserve banden meenemen voor mijn rolstoel. Een pompje. Een oplader voor de Smoov, het elektrische aandrijfsysteem voor onder mijn rolstoel, en een oplader voor het besturingssysteem van de Smoov.
Ik moest m’n medicatie meenemen plus het paspoort, m’n neurostimulator en de daarbij behorende oplader plus paspoort want ja, ik mag niet zomaar door de douane vanwege het stroomdraad naast m’n ruggenmerg. Ik moest wat leesvoer mee, naast m’n ereader, omdat ik toch ook de nodige uurtjes alleen zou zijn om plat te gaan. Een ketting voor het geval de Londen Eye geen ruime zou hebben voor mijn rolstoel. Want ja, die hadden we natuurlijk geboekt: we wilden dolgraag in de Londen Eye voor dat prachtige uitzicht. Ik zou het je ook zeker aanraden als je ooit in Londen bent, het is iedere pond waard. Terug naar m’n inpakavontuur: m’n (nieuwe gebloemde) stok moest natuurlijk ook mee voor de momenten dat ik niet meer echt zonder kon lopen… Kortom: it takes a village.
En dan speelt mijn best wel hoge pijngrens een rol...
Maar dan heb je ook wat… En ik wilde het. Ik wilde het avontuur aangaan want weet je, ik wil leven… Ik wil leven in plaats van overleven. Iets wat me het afgelopen half jaar gewoon heel erg duidelijk is geworden, eigenlijk sinds Ameland.
Tuurlijk was het niet ideaal. Het allerliefste had ik de kantelbare rolstoel gehad die we in april al hebben aangevraagd. Ha, nu maak ik toch een piepklein uitstapje: hoewel de arts van Argonaut hier is geweest en hij op alle vlakken (echt, geen enkele uitgezonderd…) voor mij positief heeft geadviseerd, wil de gemeente toch nog een aantal aanvullende vragen stellen. -zucht-
Zonder die kantelbare rolstoel is zo’n reis gewoon een stuk zwaarder. De pijn, de extra medicatie die niet positief bijdraagt qua maag, lever, nieren en darmen. En ik snap het heus, ik kies er zelf voor. Ik had ook thuis kunnen blijven liggen en gewoon de kids kunnen laten gaan. Maar ja, dat past niet bij mij. Ik verbijt me, slik extra, blijf positief en maak er simpelweg het beste van cause we are in LONDON BABY!
We zijn nu iets meer dan een week terug uit Londen en ik ben inmiddels ook al bijna een week ziek(jes). Het begon van zaterdag op zondag nacht. Koude rillingen, zere keel, zere oren… Het werd eerst erger, toen werd het minder en op oudejaarsdag was het bal. En nee, ik noem het niet de griep. Ik noem het de flu uit Engeland want dat klinkt gewoon lekkerder. 😉
Hoe dan ook, los van de flu: ik ben intens dankbaar dat ik dit avontuur mocht beleven met mijn liefste dochters en schoonzoon. Dit is een reis die we ons de rest van ons leven niet gaan vergeten. En niet alleen vanwege het prachtige Londen maar ook vanwege moeders die om het uur riep “we moeten even op zoek naar een café!” Niet om iets te drinken – nou vaak wel – maar meer omdat ik een zeikwijf ben.
Enniewee, via deze weg allemaal de allerbeste wensen. Ik wens jullie een jaar met een zo gezond mogelijke gezondheid, mooie avonturen, veel humor en heel veel liefde.
Wees lief voor jezelf. X Jess
