Comfortabel
Het is zaterdagavond. Ik heb de kaarsjes gezellig aan, Thimo & Bailey slapen en ik wacht op “Wie is de Mol”, hoewel ik vanmiddag nog aan mijn dochter heb opgebiecht dat ik nog niet zeker weet of ik er wel zin in heb maar daar kom ik dadelijk vanzelf achter want ik moet eerst even deze blog schrijven omdat ik het op m’n heupen krijg. Ha, en daar kan ik dan maar beter aan toegeven anders komt de rust niet terug. Wat de aanleiding is?
Gisteren vroeg mijn oudste dochter mij de vraag: ‘waar ben je dankbaar voor?’ Ik begon met de zin: ‘nou, dit gaat wellicht gek klinken maar toch wel mijn relatie van vorig jaar, hoe kort deze ook geduurd heeft.’ Want hij heeft onbewust iets op z’n kop gezet bij mij. Ten goede. Dankzij hem ben ik naar Ameland gegaan, heb ik behoorlijk wat gesprekken gevoerd en ben ik een stuk steviger in mijn schoenen komen te staan als het gaat om mijn grenzen stellen en het mezelf comfortabel te maken in plaats van de ander.
Dominant gedrag het hoofd bieden is niet altijd even makkelijk.
Het is wat Jim Curtis eergisteren op zijn Instagram postte: “Once you decide you want a good life, the universe will start moving things for you to have it. The people you need will appear. The healing you need will happen. The doors you need will unlock. But not until you decide. Once you decide, miracles will happen.” Dat.
Comfortabel zijn met mezelf, met mijn uitspraken en het invullen van mijn leven is beslist niet vanzelfsprekend geweest. Ik ben eigenlijk altijd bezig geweest met de ander, afgestemd op de ander. Hoe zal dit vallen? Hoe leest hij dit? Hoe kijkt zij hierna? Is dit teveel? Ben ik teveel? Is het te uitgesproken? Krijg ik hier commentaar op? Altijd eerst de ander, daarna ik. En tel daarbij op dat mij is aangeleerd vooral braaf te luisteren, je eigen mening voor je te houden omdat de ander altijd gelijk heeft. Altijd. En dominant gedrag het hoofd bieden terwijl je nog steeds te maken hebt met dat gedrag, is niet makkelijk. Zeker niet als je er al ruim 53 jaar mee te maken hebt. Toch is het me gelukt…
Ik ben niet bang meer andere mensen te verliezen als dat betekent dat ik mezelf niet langer verlies. Eindelijk ben ik niet bang meer… En eigenlijk heb ik dat traject om tot hier te komen (al blijf ik natuurlijk leren) onbewust in gang gezet toen ik het contact met mijn ouders verbrak. Hoewel ik denk dat ik heel veel onbewust heb gedaan, alsof iets in mij al wist dat er een heel ander leven mogelijk was. Een echt, liefdevol en goed leven.
Ik ben niet langer bang om verlaten te worden of afgewezen te worden. Ik ben niet langer bang om alleen te zijn. Het maakt me niet meer uit of ik wel of niet genoeg ben want ik ben okay met mezelf.
Hoewel dat gevoel is niet volledig nieuw is, moet ik eerlijk bekennen, maar het heeft zich sinds mijn verblijf op Ameland wel enorm verdiept. De verbinding met mezelf is daar -en heeft zich sindsdien- eigenlijk alleen maar verdiept tot het punt dat ik niet alleen thuis ben in mijn huis maar ook thuis in mezelf.
En als ik na alle ellende die ik heb meegemaakt – en fysiek nog steeds mee maak- mezelf zo comfortabel… Nee, wacht. Ik moet je even iets helder uitleggen.
Tot op de dag van vandaag heb ik te maken met mannen die het prima vinden om mij kleiner te maken. Niet zozeer met geschreeuw maar met duidelijke zinnen die bedoeld zijn om mij terug te duwen naar een versie van vroeger die voor hun beter hanteerbaar is. En eerlijk? Dit heeft jaren gewerkt voor ze, for obvious reasons, want vanuit mijn opvoeding wist ik niet beter. Ik wist niet beter dan om de hete brij heen te draaien, moeilijke gesprekken anders en zachter te brengen, verantwoording af te leggen, ook al was ik al jaren gescheiden en woonde ik al jaren zelfstandig.
Ha… Dat over het verantwoording afleggen? Daar wijzen mijn dochters mij nog regelmatig op. En nee, dat heb ik nog steeds niet volledig onder de knie. 😉
Hoe dan ook: ik wilde het tot nog niet zo heel erg lang geleden voor de ander zo comfortabel mogelijk houden. Dat was wie ik was. Want het aantal mensen wat mij los heeft gelaten toen ik eindelijk voor mezelf leerde op te komen? Nou… Laten we het er op houden dat mijn zachtheid door het altijd gewoon met ze eens te zijn meer gewaardeerd werd dan het stellen van mijn eigen grenzen.
En dus ga ik aan het einde van dit jaar naar Milaan.
Tot ik mocht leren dat dit geen volwassenheid is maar conflict vermijdend gedrag. Het pleasen, het mezelf kleiner te maken om het voor de ander comfortabel te houden: daar ben ik mee gestopt. En ik ben daar mee gestopt omdat ik weet dat de mensen die écht van me houden mij niet laten vallen als ik mezelf ben. Hoe oncomfortabel de situatie wellicht ook kan zijn in een vriendschap als je het niet met de ander eens bent (en dat triggert bij mij ècht trauma): als de ander echt van je houdt dan kom je er samen uit.
Dat verschil -wat wel een echte vriendschap is en wat niet- wordt wellicht pas duidelijk als je gewoon lekker fijn jezelf bent en niet meer meebeweegt op de manier zoals de ander dat gewend is. Als iemand mij nu terug wil fluiten of mij bewust wil kleineren dan haal ik m’n schouders op, reageer ik kalm en met respect. En zelfs liefdevol -cause all we need is love- maar tegelijkertijd glashelder. Want weet je? Ik ga mezelf niet meer kleiner maken om het voor de ander comfortabeler te maken. Ik maak het mezelf comfortabel.
Na jaren van inschikkelijkheid, wat me niet alleen relaties maar ook nachten van piekeren – èn de illusie dat iedereen blijft als jij veranderd – heeft gekost, kies ik voor comfort. Ik kies heel bewust voor rust, eigenwaarde, rust in mijn lijf en een heel heel rechte, doch ook enorm kapotte, rug.
Enniewee, dan kom ik nu terug op de zin van eerder hierboven. Want als ik na alle ellende wat ik heb meegemaakt – en fysiek nog steeds mee maak- mezelf zo comfortabel voel zowel in mijn huis als in mijn eigen lichaam, dan is dus alleen reizen ook geen probleem. En dus ga ik aan het einde van dit jaar alleen naar Milaan… Alleen wel met de zekerheid van mijn kantelbare rolstoel want ja, ik wil het mezelf zo comfortabel mogelijk maken.
Wordt vervolgd. Tot de volgende. X
One Comment
Maaike
❤️❤️❤️