Van maatje 36 naar maatje…
Ik stond vanochtend op de weegschaal en deze tikte de 102 kilo aan. ‘Tja, Jess,’ zeg ik hardop tegen mezelf terwijl ik richting mijn kaptafel loop, ‘wat verwacht je dan in deze situatie?’ Ik ga zitten op de stoel, kijk in de spiegel en zeg tegen mezelf: ‘je hebt twee keuzes. Je kunt blijven strijden tegen je gewicht of je omarmt de situatie.’ En die situatie is dat ik van de 24 uur zo’n 22 uur per dag lig. Ik ben weer gestart met zit- en looptherapie maar qua afvallen zit daar natuurlijk geen winst.
Ik blijf naar mezelf kijken… ‘Je bent prachtig, Jess, ‘zeg ik hardop. Iets wat ik nu al bijna een jaar hardop tegen mezelf zeg als ik ’s morgens wakker word en mezelf in de spiegel aankijk.
Het hardop zeggen heeft me geholpen want ik zie mezelf nu als prachtige vrouw. En dat is best uniek want ik ben opgevoed met het idee dat vollere dan wel dikke vrouwen niet aan de man komen, niet mooi zijn en zelfs vet. Gewicht, daar draaide het om vroeger en zelfs, als ik heel eerlijk ben, het grootste deel van mijn volwassen leven. Probeer dat maar eens los te laten als je langzaam maar zeker groeit…
Het gekke is nu dat ik op m’n plek ben in m’n lijf. Ik ben niet dik, ik ben vol. Ik heb zachte rondingen. Ik heb een heerlijke buik, dito bovenarmen en los daarvan: kijk naar wat mijn lijf draagt en al jaren heeft gedragen. Ik heb 21 operaties gehad en kan bijna het alfabet vullen met mijn aandoeningen. Ha… Alleen daarom al moet ik mijn lichaam koesteren, in plaats van er tegen te vechten. Samenwerken… Want dat is wat het is, een samenwerking.
Een samenwerking, iets wat simpel klinkt in theorie maar haast onmogelijk is om uit te voeren in de praktijk. Want qua voeding doe ik mijn best, zonder te streng te zijn, en qua bewegen kan ik niet meer doen dan ik nu doe. En op dit moment is dat vrij weinig… En hoewel ik me ervan bewust ben dat ik heus de berg weer op ga, die extra kilootjes die ik nu inmiddels weer met me meeneem maken wel dat ik weer extra achter de feiten aanloop. Want dat zit me het meest dwars: de kilo’s die mijn gewrichten belasten. Mijn heupen, rug, bekken, knieën… En met mijn hEDS is dat simpelweg geen wenselijke situatie. Ik besluit dan ook, terwijl ik mezelf nog steeds in de spiegel aankijk, dat ik dit moet voorleggen aan mijn fysio, die goed een uur later voor mijn deur staat.
Ik heb het in die zin getroffen...
We hebben afgelopen donderdag al besloten dat we een rondje gaan lopen, een rondje van ongeveer 500 meter schat ik zo in, om te kijken hoe dat gaat. Dat rondje vliegt voorbij en als we het gaan evalueren bij mij in de woonkamer, kaart ik meteen de situatie aan en leg ik uit dat ik me erbij neer wil leggen omdat ik simpelweg niet meer kan dan ik nu doe. Dat ik het gevoel van “ik moet in verband met de kilo’s die teveel drukken op mijn gewrichten” eigenlijk een beetje (boel) los wil laten. Iets wat nieuw is voor me want bewegen, doelen stellen en mezelf sterker maken is voor mij haast een obsessie.
Ik kijk naar der als ik het vertel en zie bevestiging dankzij het knikken van haar hoofd. Sterker nog? Ze staat er volledig achter. Mentaal die rust voelen van het niets moeten, zou juist beter zijn voor het fysieke deel ook. Dus ze juicht het toe en dat maakt dat ik volschiet. Gek genoeg zat er dus veel spanning in het vertellen en had ik het nodig te horen dat het okay is om geen doelen te hebben maar juist te luisteren naar mijn lijf. Precies zoals ik doe als het gaat om wat ik eet: ik luister naar mijn lijf, genoeg is genoeg.
Ik overleg met mijn fysio dat ik dit komende vrijdag ook nog even voorleg aan mijn huisarts, die bij mij thuis komt. Ik verwacht geen ander antwoord van hem, dat is het niet. Sterker nog? Mijn huisarts vertrouwt volledig op mijn visie omdat ik mijn lijf als geen ander ken, iets wat het sparren ook met hem zo fijn maakt: we staan naast elkaar. En ik kan uit ervaring zeggen dat niet alle huisartsen zo professioneel zijn. Ik heb het in die zin getroffen want tezamen met mijn fysio en pijnarts heb ik een geweldig team om me heen. Mensen die mijn last een stuk lichter maken door te luisteren, mee te denken en te spiegelen daar waar nodig.
Terwijl mijn fysio richting de praktijk vertrekt, voel ik opluchting. Even geen plan, even geen doel, behalve dan de therapie om de berg weer op te gaan: 3x tien minuten zitten en 3x twee minuten lopen. De rest mag ik loslaten: het is wat het is. Meer kan ik niet doen.
Ik voel opluchting omdat ik nu gewoon mag “zijn”. En ik ben dankbaar dat dit dus gepaard gaat met een positief zelfbeeld. Sterker nog? Ik ben nu gelukkiger met mijn zelfbeeld dan toen ik maatje 36 droeg.
In die tijd voelde het vooral als het voldoen aan het perfecte plaatje. Slank zijn was belangrijk en hoewel me dat als vanzelf afging, was ik niet tevreden want ik vond zelfs hier op de foto mijn buik te dik. Terwijl ik nu denk: ‘waar dan?!’
Verdrietig hè? Hoe je opvoeding en de daarop volgende relaties je zelfbeeld zo enorm beïnvloeden. Body shaming is het, weet ik inmiddels, en ik ben dankbaar dat ik ook dat patroon mag doorbreken.
En och, ik heb het zo immens lief.
Nu kijk ik naar die foto en voel ik me verdrietig. Niet zozeer omdat ik daar maatje 36 draag maar omdat ik me nog als de dag van gisteren kan herinneren hoe ik me voelde. Niet alleen de pijn in mijn rug dankzij een hernia -die verholpen zou worden door een operatie een paar dagen na het nemen van deze foto- maar meer nog mijn mentale situatie. De onzekerheid over mijn lijf, over alles, eigenlijk. Mijn negatieve zelfbeeld was daar up and running. Ik was alleen maar bezig met het comfortabel maken van de ander. Mezelf wegcijferen. Alles weglachen. Niet durven uitspreken hoe ik me echt voelde. Hoewel ik toen al twee psychologen had gehad en ik al best wel gegroeid was, want mijn ouders waren op dit punt al jaren niet meer in beeld, had ik nog een lange weg te gaan. Het is maar goed dat ik, ten tijde van het maken van die foto, geen idee had van wat ik allemaal nog zou moeten meemaken, hoeveel mensen ik nog zou moeten verliezen, om te staan waar ik nu sta. Nou ja, staan? Ik lig. 😉
En ik lig stevig. Steviger dan ooit, letterlijk en figuurlijk met maatje 46. Sterker nog? Ik ben gelukkiger met mijn huidige zelfbeeld dan ik ooit was in maatje 36. Want als ik kijk naar de vrouw hier op de foto, die gemaakt is in Londen eind vorig jaar, dan voel ik zoveel liefde en dankbaarheid. Ik bedoel, kijk nou hoe ver ik ben gekomen dankzij mijn lijf, het heeft zoveel gedragen. Meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. En och, ik heb het zo immens lief. Het raakt mij gewoon echt erg diep dat ik het zolang tekort heb gedaan, dat ik zo’n verkeerd zelfbeeld had. Dat ik er zo slecht naar geluisterd heb…
Enniewee, het punt is dat ik moet gaan samenwerken met mijn lijf op een manier zoals ik dat nog niet eerder heb benaderd. Door niet alleen qua voeding maar nu ook qua beweging goed te luisteren.
Door niet alleen iedere ochtend aan mezelf te vertellen hoe prachtig ik ben maar door de controle los te laten want ja, dat is het. En dat waar jij geen controle over hebt, mag geen controle over jou krijgen. Right?
Tezamen met mijn fysio, mijn huisarts en de steun van de liefsten, weet ik zeker dat ik ook dit deel weer ga nailen. 😉
Wees lief voor jezelf. Graag tot de volgende. X
