Dapper?
Dat ik alleen op vakantie durf te gaan naar Italië wordt veelal omschreven als knap en dapper met daarop volgend de zin “ik zou dat niet durven… Al helemaal niet als ik in een rolstoel zou zitten.” Grappig… Want veel mensen zien mijn rolstoel dus met het op reis gaan als een belemmering, een beperking, zonder zich er van bewust te zijn dat de beperking hier in mijn eigen dorp wellicht groter is. Want hier in mijn dorp is in feite alleen de supermarkt voor mij geheel toegankelijk, en zelfs dán is het voor mij nog steeds vragen om hulp omdat ik niet bij de hoogste schappen kan of de schappen achter de glazen deuren bij de koeling, maar goed, ik kan er wel heerlijk vrij naar binnen rollen. In alle overige winkels in mijn dorp heb ik hulp nodig tenzij de deur openstaat.
Ik heb overigens binnen mijn gemeente bijna overal hulp nodig om binnen te komen of dat ik mensen moet vragen om me te helpen en/of ruimte te maken zoals bij een HEMA, Xenos, Kruidvat of restaurants. Zoals onlangs bij een restaurant bij ons in het dorp: ik moest na het eten uit mijn rolstoel opstaan omdat er geen plaat lag en ik niet over de drempel heen kon met mijn rolstoel. Na het lange zitten is opstaan voor mij zeer, zeer onprettig… En eerlijk gezegd voor mij een reden om niet nog een keer naar dat restaurant te gaan. Dus? Als het om toegankelijkheid gaat ben ik geen lefgozerin.
En ik denk tevens niet dat ik een lefgozerin ben als het gaat om het alleen op vakantie gaan naar het buitenland. Al snap ik heus dat mensen het knap van me vinden gezien mijn medische situatie. Maar dan ook echt alleen vanuit die invalshoek… Want laten we eerlijk zijn, het is wel een beperkende gedachte als je zelf denkt “dat kan ik niet”. Ik hoop voor een ieder die dit leest dat het besef er is dat het puur een kwestie is van op jezelf durven vertrouwen.
Dat risico loop ik, daar ben ik me van bewust.
Een voorwaarde als je alleen op vakantie gaat naar het buitenland, is dat je het prima met jezelf kunt vinden. Dus dat je alleen kunt zijn zonder overal beren op de weg te zien. Dat je alleen durft te dineren in een restaurant, met bijvoorbeeld een heerlijk boek on the side, dat je alleen durft te beslissen wat de dag, die volledig blanco voor je ligt, je gaat brengen. Och… Het is serieus heerlijk om alleen op vakantie te gaan en ik hoop dan ook dat mensen zich in die zin nooit gaan beperken als ze net als ik alleen door het leven gaan. Leef!
In mijn geval is het alleen reizen uiteraard meer een uitdaging dan als je gezond(er) bent. Ik zit met ligtijden omdat ik een zitbeperking heb, ben afhankelijk van mijn lijf en moet alles daarom toe plannen. En dan nog kan alles in duigen vallen wat kan betekenen dat ik de eerste drie dagen na aankomst in Italië weinig meekrijg van het heerlijke weer. Dat risico loop ik, daar ben ik me van bewust. Dan alsnog zal er een glimlach op mijn gezicht vastgeplakt zitten cause I’m in Italy baby! En mijn lijf is iets waar ik mee kan dealen, iets waar ik rekening mee hou en waar ik aan voorbij kan gaan als in: ik weet dat er weer goede dagen gaan komen en de markt, de haven en de rest zijn er dan evengoed nog.
Het is niet even "zomaar" op vakantie gaan, het is heel bewust voorbereiden...
Ondertussen ben ik er helemaal klaar voor en dat ging niet vanzelf. Ik moet qua medicatie rekening houden met 14 dagen extra voorraad en uitgaan van serieuzere scenario’s en dit dus duidelijk aangeven richting de praktijk. Met tien dagen aan 500 mg. Naproxen kan ik weinig… Ik moet ook voor 14 dagen aan overige medicatie meenemen zoals o.a. amitryptiline en lactulose. Van laatstgenoemde moet ik dus meerdere flesjes klaarmaken die maximaal 100 ml bevatten. Ik moet een medicatielijst klaar hebben staan op mijn telefoon (via de apotheek) of uitprinten zodat ik kan aantonen dat ik ziek ben en niet verslaafd. De oplader van mijn neurostimulator moet mee want indien nodig moet ik deze hoger dan wel lager kunnen zetten. Ik moet het paspoort van mijn neurostimulator niet vergeten want die laat zien dat ik niet zomaar door de poortjes kan op Schiphol.
Ik moet tevens de oplader van de streetjet niet vergeten en ook de ketting niet waarmee ik deze op slot kan zetten. Ik moet de verzekeringsbewijzen van zowel mijn rolstoel als mijn streetjet niet vergeten. Het is niet even “zomaar” op vakantie gaan, het is heel bewust voorbereiden, checken en nog een keer checken. Daarnaast heb ik de Ring-camera’s gepositioneerd zodat ik af en toe een glimp van mijn liefste katten kan zien, hoewel ik weet dat de thuisblijvers mij heus ook gaan voorzien van de nodige filmpjes en foto’s. Net zoals ik hun ook. En ik denk, eerlijk gezegd, dat dat het meest wennen is: ik ben gewoon twee weken foetsie. En ik ben in geen 20 jaar twee weken van huis geweest. Ik heb in al die jaren nooit zo lang mijn katten hoeven missen. De max was 5 dagen, haha. Ik ben dus enorm benieuwd wat dat met mij gaat doen maar ook hoe de katten gaan reageren als ik na twee weken hun ritme met de thuisblijvers kom verstoren. Katten zijn in die zin enorm eigenzinnig, haha.
Enniewee, wat ik al schreef: ik ben er helemaal klaar voor. De koffer zit achterop mijn rolstoel en mijn weekendtas gaat op het kratje van mijn streetjet. Het hotel op Schiphol is geboekt, de transfer in Italië ook en het is niet te bevatten maar ik ga dadelijk gewoon echt twee weken touren in mijn rolstoel – èn mijn streetjet- door Italië.
A presto. X
PS. bij deze nog even een enorm dikke shoutout naar mijn lieve kameraad die mijn rolstoel zo aangepast heeft dat ik volledig zelfstandig kan reizen. Iets wat je in een eerdere blog van mij hebt kunnen lezen. De foto’s van hoe dit alles eruit ziet volgen later. 😉
