Zit en loop therapie
Ik ben het een soort van gewend, de berg afglijden en vervolgens de berg weer opklimmen. Of het zwaarder wordt? Nee… Eerlijk gezegd wordt het makkelijker want juist omdat het not my first rodeo is, berust ik me. Vind ik het jammer? Absoluut. Mijn dochter is verhuisd en ik kon alleen iets betekenen op afstand. Dat is wellicht het enige wat nooit echt went: speciale momenten moeten missen dankzij het moeten platliggen.
Wat ik ook lastig vind is het opnieuw groeien terwijl ik zo graag wat kilootjes kwijt wil vanwege de belasting op mijn rug, bekken en heupen. Probeer dat maar eens terwijl je zo’n 24/7 ligt en de medicatie je een soort van continue gevoel van honger geeft.
Iets om te bespreken met mijn huisarts die hier 6 maart bij mij komt. Komende woensdag komen ze bloedprikken en zoals nu al heel wat jaren komt de huisarts een week later op huisbezoek om samen de stand van zaken door te nemen. Nu vangen we twee vliegen in ėėn klap, de zenuwpijn in o.a. het gebied van mijn bekkenbodem en blaas vanuit mijn rug èn de bloeduitslagen van o.a. mijn lever en suiker. Alle twee toch wel een zorg… Hoewel mijn leverwaarden de laatste keer fantastisch waren en binnen de norm, voor het eerst sinds jaren, slik ik nu sinds oktober weer veel meer medicatie en dus lijdt mijn lever daar zonder twijfel onder.
Ik ben daar overigens niet mee bezig, ik heb er geen controle over dus mag het ook geen controle over mij hebben. Ik wil vooral genieten binnen mijn kunnen, luisteren naar mijn lijf en niet te ver vooruit kijken.
Waar ik wel mee bezig ben is mijn fysio training. Nou, semi… Ik mag sinds afgelopen donderdag 3x 10 minuten zitten en 3x 2 minuten lopen. Op de loopband want het moet rechtuit en met het huidige weer is dat buiten ondenkbaar. En ik red het ook nog niet. Zolang er op welke manier dan ook chaos in mijn leven speelt, reageert mijn bekken. Dan vervalt automatisch alles. Vandaag overigens, het is zondag, heb ik wel al 2 minuten kunnen lopen. Maar het zitten? Helaas…
Ik kan er niks mooiers van maken. Inmiddels doe ik dit al zo’n 11 jaar. Ik heb al 11 jaar een bed in mijn woonkamer. De eerste 9 jaar was het erin en eruit, de laatste 2 jaar staat hij (mijn bed heet Bruce) er voor vast. Bruce is een vast gegeven in het verhaal van de berg opklimmen en de berg weer afglijden.
Ik ben vooral erg dankbaar.
Op mijn vorige blog ”En opeens is alles weer anders.” heb ik veel lieve berichtjes mogen ontvangen en zelfs een cadeau via de post. Waardevol, want een groter compliment kun je iemand, die haar kwetsbare kant jaren niet durfde te laten zien uit angst voor de woorden ‘stel je niet zo aan’, niet geven. Ik voel me inmiddels al heel wat jaren gezien, gehoord en gesteund door jullie. En het mooie is, ik steun de nodige van jullie ook door mijn openheid dus het is een win win, al voelt het niet als vanzelfsprekend. Nee… Ik neem het niet voor lief en ben vooral erg dankbaar. En diezelfde dankbaarheid voel ik ook als het gaat om mijn mindset.
Want hoe zwaar de situatie ook is, ik vind altijd ergens een lichtpuntje. Verse bloemen op de vaas, lekker eten, een fijne geurkaars, warmte van de liefste mensen om me heen, een fijn boek, tijdschrift en/of leuke serie. Het is maar net wat je wilt zien, zeg ik altijd. Hoewel het echt niet alle dagen zo positief is als het nu klinkt, Jess is geen robot, doe ik er wel m’n uiterste best voor om het ook op de shitdagen te blijven voelen en zien. Heel bewust omdat ik het zo leuk mogelijk wil houden voor mezelf. Want het is allemaal al zwaar genoeg dus waarom zou ik het nog zwaarder maken door alles als stom, negatief en ellendig te gaan voelen en benoemen?
Enniewee, ik duik m’n favo serie van dit moment weer in, White Collar, en ga verder genieten van deze druilerige zondag. De kaarsjes staan aan, de katjes snurken en m’n kopje thee staat naast me.
Wees lief voor jezelf en geniet daar waar mogelijk. Tot de volgende. X
