Eten & ik…
Nooit ben ik zo bezig geweest met wat ik eet zoals nu. Ik compenseer op de dagen dat er een ongezonde hap gepland staat en kan me schuldig voelen naar mijn lijf als ik er een dag geen rekening mee hou. Ha… Er zijn mensen die een ingewikkelde relatie met eten hebben en er zijn mensen die een ingewikkelde relatie met hun lichaam hebben. Ik denk dat ik ergens daar tussenin zit.
Het is niet dat ik obsessief lijn, ik heb eerlijk gezegd nooit gelijnd, maar ik ben wel altijd bezig met balans. Zoals gisteravond, dan gaan we uit eten met de familie, mijn dochters, mijn schoonzoon en mijn ex-man, waardoor ik weet dat ik één maaltijd wat lichter moet eten. Of het ontbijt of de lunch.
Het is de lunch geworden met een yoghurt plus cruesli. Het is niet dat ik dat doe omdat ik anders bang ben dat ik boven m’n calorieën uitkom, het is omdat ik niet nòg zwaarder wil worden. Ik maak bewuste keuzes om zo een vorm van balans te houden. Iets wat nodig is al je heel veel uren per dag plat ligt en bewegen geen vast gegeven is.
In 2015 woog ik 68 kilo. Ik was tot dat jaar heel actief, mijn leven zag er heel anders uit. Nu, elf jaar later, weeg ik 102 kilo zoals je hebt kunnen lezen in mijn blog “Van maatje 36 naar maatje…”
Er staat ook al elf jaar een bed in mijn woonkamer. Soms een half jaar, soms een jaar en sinds bijna drie jaar staat het bed er simpelweg voor altijd. Bewegen is dus al elf jaar een stuk minder plus, het bewegen aan sich is in die jaren altijd altijd met het jaar een beetje afgenomen.
Mijn lichaam kan niet meer wat het vroeger kon en dat verandert alles. Het is niet alleen de enorme hoeveel medicatie welke ik jaren heb moeten slikken wat gewichtstoename met zich meebracht, denk aan lyrica/pregabaline waarvan ik iedere dag 675 mg slikte naast 4000 mg paracetamol en 1000 mg naproxen èn naar smaak oxycodon, maar ook het bewegen wat niet meer ging zoals ik gewend was èn gewend ben. Want wat ik al schreef: ik lever ieder jaar iets in…
Tel daar mijn darm- en maagklachten op en je begrijpt dat ik gedwongen werd om mijn voeding onder een vergrootglas te leggen.
Ik moest gaan compenseren en dat doe ik tot op de dag van vandaag nog steeds.
Jess loopt gewoon in der bikini.
Ik heb dus nooit streng gelijnd en dat wil ik ook niet want er zijn al genoeg dingen in mijn leven die niet meer kunnen, niet verstandig zijn of niet meer mogen dus het onderwerp “eten” wil ik daar niet aan toevoegen. Ik noem het daarom compensatie uit angst om niet zwaarder te worden, iets wat ik inmiddels al heel wat jaren doe omdat ik niet wil dichtslibben. Want ik weet dat mijn lichaam minder kan verbranden omdat ik minder kan bewegen en mijn grootste angst is om steeds een beetje zwaarder te worden
Precies dat is de grootste reden waarom ik zo bewust ben met eten. Niet omdat ik mezelf lelijk vind, Jess loopt gewoon in der bikini: het is de belasting op mijn rug, mijn heupen en mijn bekken. Mijn lichaam moet dit gewicht dragen en mijn lichaam heeft het al zwaar genoeg.
Dus ik compenseer…
Als ik chips, pizza, patat of iets in die geest eet, dan eet ik de rest van de dag lichter. Als ik weet dat ik uit eten ga, kies ik ’s middags voor yoghurt of iets kleins. Bewust. Want bewust eten in mijn situatie is belangrijk. Ook als het gaat om de hoeveelheid.
Enniewee, mijn huisarts was hier eind vorige week en uiteraard kwam mijn glucosewaarde ter sprake. Die ligt inmiddels rond de 7,3. Dat betekent niet meteen dat er iets mis is maar het is wel een signaal om te kijken hoe mijn lichaam met suiker omgaat. Iets wat we inmiddels al een kleine drie jaar monitoren…
Daarom stelde hij mij een kleine twee jaar geleden vragen zoals: drink je veel alcohol, drink je veel frisdrank, eet je vaak vet eten zoals patat, snacks enzovoorts.
Puur om inzichtelijk te krijgen of mijn voeding misschien een verklaring kan zijn voor die stijgende waarde. Maar nee… Inmiddels is helder dat het em daar niet in zit.
Ik drink al jaren zelden frisdrank en sinds een klein jaar amper alcohol. Ik gebruik geen suiker. Ik eet heus wel eens chocola, zoals nu wellicht wat meer want paaseitjes, maar verder ben ik best sober. Hooguit in het weekend eet ik chips. Of soms een lekker stukje kaas. En we eten meestal eens per week iets makkelijks zoals patat, pizza of sushi. Soms twee keer per week. Maar dan compenseer ik dus. En mijn manier is voor mij althans best simpel geworden… Niet alleen puur met het oog op het niet nog zwaarder willen worden ivm de belasting op mijn gewrichten maar ook omdat mijn maag en darmen anders gaan lopen jengelen.
Om wat te noemen, ik eet nooit twee volle maaltijden als lunch of ontbijt als ik weet dat ik uit eten ga. Of drie maaltijden als ik ga snacken. Ik eet wekelijks brood, yoghurt, zalm, kipfilet en flink wat groente met de afwisseling van rijst, zoete aardappel en pasta. Ik ben daarnaast dol op fruit, ook een suiker dingetje, avocado en eieren.
En ik hou van nieuwe recepten, normaliter via TikTok of Instagram maar ook uit fijne kookboeken zoals het boek “Eet jezelf lekker in je vel” van Bakje Geluk. Mijn kapster liet me dat boek zien en ik was verkocht.
Nòg een hulpmiddel erbij…
Enniewee, om terug te komen op mijn situatie van het minder bewegen in combinatie met voeding en medicatie… Mijn huisarts gaat een diëtist naar mijn situatie laten kijken. Zij gaat samenwerken met mijn fysio die twee keer per week bij mij thuis komt en met wie ik wandel, oefeningen bespreek of anders. Als er verder geen winst meer te behalen valt, dan kom ik in aanmerking voor een vorm van medicatie die mij laat afvallen puur om de belasting op mijn gewrichten te verminderen. Qua eten hoop ik dat er winst te behalen valt zonder teveel consessies want nogmaals, er zijn al genoeg dingen in mijn leven die niet meer kunnen, niet verstandig zijn of niet meer mogen dus het onderwerp “eten” wil ik daar niet aan toevoegen. Dus mocht het nodig zijn dat ik medicatie nodig heb dan probeer ik dat te benaderen als nòg een hulpmiddel erbij. Wordt vervolgd.
Wees lief voor jezelf en je lijf. Tot de volgende. X
