Lastig voor de ander…
Dit is er weer eentje, jongens. Ik duik er weer even vol in. Niet alleen omdat ik er nu midden in zit maar ook omdat de psyche en de groei die daarbij komt kijken, in mijn geval, boeiend is. Naast bevrijdend. 😉
De afgelopen tijd heb ik mogen leren dat als je zelf veranderd, dat dat iets doet met de ander. Soms ontstaat er meer verbinding met mensen die dicht naast je staan, iets waar ik erg gelukkig van word, soms ontstaat er een soort ruis op de lijn met de mensen die dicht naast je staan, in combinatie met begrip waardoor afstand nemen even nodig is. En soms betekent het afscheid nemen. Afscheid nemen omdat het simpelweg te lastig is voor de ander om met die verandering te dealen.
Dan merk je ineens dat mensen die al heel lang in je leven zijn moeite hebben met de persoon die jij geworden bent. En dat is dus precies wat ik nu meemaak. En laat helder zijn dat het geen verwijt is naar hen en ook geen verwijt naar mezelf. Het is simpelweg wat er gebeurt wanneer oude patronen verschuiven. Veranderen.
Jarenlang was ik iemand die veel rekening hield met anderen. Ik voelde zeker grenzen maar als het er op aan kwam, verzette ze ik net zo eenvoudig. Niet omdat ik geen ruggengraat had maar omdat ik bang was dat het alternatief erger zou zijn. Zo was ik bang dat iemand mij lastig zou vinden, bang voor commentaar en ook bang dat ik iemand kwijt zou raken.
Totdat ik naar Ameland vertrok, in m’n uppie. Puur om flink naar mezelf te kijken, naar de oude patronen waarin ik zat. Naar mijn manier van liefhebben, in welke vorm van relatie dan ook. Waarom ik me bij sommige mensen om me heen heel comfortabel voel en waarom bij anderen absoluut niet. Of net niet.
Het bleek een eyeopener en een gamechanger, mijn avontuur naar Ameland. Check vooral mijn eerdere blogs om daar het fijne over te lezen, mocht je die nog niet kennen.
Iedereen heeft zijn rol.
Ik weet inmiddels heel goed wat ik wel en dus ook wat ik niet accepteer. En dat betekent dat ik nu dingen durf te zeggen als ‘dit is mijn grens’ en ‘zo wil ik niet dat je met mij omgaat‘ en als dat niet gerespecteerd wordt, dat ik uit die dynamiek stap.
Voor mij voelt dat helder maar ik begrijp ook dat dit voor de ander, die altijd een Jess gewend is geweest die meebewoog, een soort van schokkend kan zijn want wanneer iemand jou jaren lang op een bepaalde manier heeft gekend, dan ontstaat er een soort evenwicht. Iedereen heeft zijn rol. En mijn rol was wellicht vaak die van iemand die alles gladstreek of vergoelijkte. Ik was degene die zich aanpaste, die bleef proberen situaties zo fijn mogelijk te houden voor iedereen. Dus wanneer iemand binnen die dynamiek van rol veranderd, tja… Dan verandert simpelweg het hele systeem. En dan kan dat best heftig en verwarrend voelen omdat hetgeen waar ze zo vertrouwd mee zijn, weg is. Of op z’n minst veranderd…
In veel relaties, of ze vriendschappelijk, familiair of professioneel zijn, ontstaat na verloop van tijd een bepaalde dynamiek. Soms is die gelijkwaardig, soms iets minder. In mijn geval merk ik dat sinds ik naar Ameland ben geweest, dat de balans anders is geworden omdat ik mezelf niet meer kleiner maak. Dat gaat gepaard met “even wennen”, zowel voor de ander als voor mij.
Het gevoel om iemand teleur te stellen zit er namelijk nog steeds onder. Want zo werkt het vaak: als je stopt met aanpassen kan het voelen alsof je iemand teleurstelt. Voor mij in elk geval wel. Ik wil het allerliefste alles in harmonie houden, ik ben niet voor niets een Weegschaal. Dus wanneer ik een grens trek, komt er steevast een stemmetje dat zegt: ‘weet ik dit wel zeker? Straks raak ik iemand kwijt.’
Liever de ander verliezen dan mezelf…
Tegelijkertijd is het besef er nu heel sterk dat ik mezelf niet wil verliezen om een relatie te behouden. En dat weegt inmiddels al een tijdje zwaarder. Liever de ander verliezen dan mezelf…
Enniewee, wat mij misschien nog wel het meest raakt, is dat bepaalde patronen voor mij heel normaal waren. Variërend van een dominante communicatiestijl tot kleine maar duidelijk kleinerende opmerkingen. Zaken die niet normaal waren maar die ik wel normaliseerde door te zeggen dat iemand nou eenmaal zo is. Terwijl je ergens diep van binnen zelf ook weet dat dit gedrag niet okay is.
Tot dus de dag komt dat je dat niet meer accepteert omdat je eindelijk jezelf serieus neemt. Zoals ik nu doe… Ik blijf nu staan waar ik vroeger een stap terug deed. Ik zeg nu wat ik denk. Ik eis respect. Ik trek een lijn. En weet je wat het meest fantastische is? De wereld is niet ingestort, het scheid nu alleen het kaf van het koren.
Het geeft me rust, het maakt me zen en het geeft me bovenal de volledige vrijheid om mezelf te zijn. En als dat lastig is voor de ander, dan is dat misschien een teken dat ik eindelijk op een plek ben waar ik hoor te zijn namelijk dat het niet langer mijn taak is om mezelf kleiner te maken voor het comfort van de ander.
Tot de volgende, wees lief voor jezelf. X
