Ongrijpbaar…
Ik lees in het DVHN een mooi stukje van Jeltsje Folmer over het familiesyndicaat, een begrip wat ze zelf geïntroduceerd heeft en wat de titel van haar boek is. Ik citeer even een stukje uit het artikel ‘Het familiesyndicaat, een ongezond systeem waarin controle, loyaliteit en macht belangrijker zijn dan liefde en vrijheid.’ Met deze zin vat ze mijn hele jeugd, en dus de basis van mijn volwassen leven, samen.
Ik lees het artikel met een glimlach, van A tot Z. Ook het laatste stuk over degene die de controle en macht heeft, dat deze persoon ook vaak vast zit in wat hij/zij kent. Ik wil dit even goed in mij opnemen, voelen wat dit met mij doet en kom al vrij vlot tot de conclusie dat ik dat begrijp. Het is een patroon waar iemand in zit en ik weet verdomd goed hoe lastig het is daar uit te krabbelen.
Lange tijd was het voor mij een soort van ongrijpbaar, zoals je hier in de tekst leest “onzichtbaar”. Ik bedoel daarmee dat ik niet heb geleerd om m’n eigen stem te leren gebruiken. Ik wist niet hoe…
Er waren regels, ongeschreven, en alles was voorwaardelijk. Dat heb ik natuurlijk vaker benoemd hier: van onvoorwaardelijke liefde en steun is nooit sprake geweest en die lijn heeft zich tot diep in mijn volwassen leven geworteld. Altijd de twijfel, altijd de angst, altijd op m’n hoede, altijd alles weglachen, zelden echte verbinding. Behalve dan met mijn dochters…
Macht, loyaliteit & controle, het was er altijd als een soort van onzichtbare ketting die mij in zijn greep hield. Vanuit mijn ouders en veel van mijn relaties…
Juist omdat het deel dat ook ik mezelf mag zijn ergens diep in mij borrelde, heb ik zoveel psychologen gehad. Iets wat je leven sowieso eerst op z’n kop zet want met je psyche aan de slag gaan is geen kattenpies.
In mijn geval een enorm pittige, understatement, want probeer maar eens te begrijpen dat jouw jeugd geen normale jeugd is geweest. Ha, dat erkennen is een stap die enorm is. En vervolgens, als je die stap erkent hebt, begint het echte werk pas echt. En dat echte werk kent soms zoveel verschillende lagen dat het woord “ongrijpbaar”, de titel van mijn blog, de lading volledig dekt.
Maar ik wilde het zo graag… Ik wilde houvast. Ik wilde begrijpen wie ik ben zònder het voelen van macht. Zònder steeds maar weer meegezogen te worden in de waarheid van de ander. Ik wilde leren om te staan voor wie ìk ben en er dus op vertrouwen dat dit genoeg zou zijn voor de mensen die van mij houden. Ha, en dat was dan tegelijkertijd ook weer een dingetje want als je eigen ouders niet van je houden waarom zou een ander dan wel van je kunnen houden…
Geen verborgen agenda’s, geen machtsstrijd.
Een rollercoaster… Ongrijpbaar tot je daar bent waar je moet zijn. Want je brein doet het stapje voor stapje: het gaat niet om een snelle oplossing maar om geduld, verwerken en in de praktijk brengen. En als je het onder de knie hebt, dan volgt de volgende laag die, tot je er mee aan de slag gaat, ongrijpbaar is.
Nu is voor mij inmiddels alles anders. Mijn huis, mijn veilige haven, is zacht ingericht en een plek waar ik mag ademen, mag voelen, mag bestaan. Ik ben daarnaast thuis in mezelf. De gesprekken die ik voer met mijn dochters groeien, de gesprekken die ik met de liefste mensen om me heen voer, verdiepen zich. Geen verborgen agenda’s, geen machtsstrijd… Niet meer buigen naar de ander tot er een wederzijdse verbinding is, niet meer meegezogen worden in andermans chaos en/of drama. Het geeft rust. En de warmte die daar automatisch mee gepaard gaat, is onmiskenbaar.
Wat ooit voelde als verantwoordelijkheid wat niet van mij was, zoals anderen helpen hun problemen op te lossen ten koste van mijn eigen energie en rust, laat ik nu liggen waar het hoort: bij de ander. Daar waar ik geen controle over heb mag geen controle over mij krijgen. Zonder angst, zonder schuldgevoel, zonder mezelf kleiner te maken. Ik hoef me niet te verantwoorden, ik hoef niet te voldoen aan andermans verwachtingen of me te voegen naar een vorm van macht. Dat deel van mijn leven heb ik, sinds kort nog maar, achter me gelaten.
Ik laat het nu bij hen.
Deze vorm van vrijheid is niet ongrijpbaar, dit geeft me kracht. Niet een harde kracht maar een veel zachtere vorm die voortkomt uit alles wat ik heb meegemaakt. Diepe pijn naast vele vormen van onzekerheid en angst hebben me geleerd te zijn wie ik ben, wie ik werkelijk ben. En dat heeft impact…
Enniewee… Ik begrijp dat mensen vast kunnen zitten in hun eigen patroon, maar ik laat het nu bij hen. Het is hun zorg, hun verantwoordelijkheid, niet de mijne. Iedereen heeft zelf de keuze om te leren, om patronen te doorbreken of voor het gemak te kiezen. Iedereen.
En wat mij betreft… Ik hoop dat er altijd een deel ongrijpbaar mag zijn. Dat ik mag blijven leren want de psyche vind ik waanzinnig boeiend. Niet alleen op dit vlak maar ook op het gebied van zelfliefde, over hoe je praat tegen jezelf en over jezelf maar ook het praten over een ander en welke rol je zenuwstelsel daarin speelt. Ik vind het zeer, zeer interessant en ga er ongetwijfeld nog meer over delen in de toekomst.
Wees lief voor jezelf, tot de volgende. X
